Sluiting school zorgde voor tweedeling.
Drouwenerveen 1 augustus 2005. Het staat de inwoners van Drouwenerveen nog scherp op het netvlies: hun basisschool ‘t Dobbegie ging dicht. Nu valt de school, die is verbouwd tot woonhuis, in het straatbeeld nauwelijks meer op. De school blijft een gemis.

Basisschool 't Dobbegie sloot 6 jaar geleden de deuren en is verbouwd tot woonhuis. De voormalige leerlingen Ronaid Siegers en Suzanne Wij ers gaan nu naar school in Gasselternijveen. Bert- Jan Siegers (rechts) fietst inmiddels naar de middelbare school in Borger. Foto: Henk Benting
“Als er vroeger nieuwe bewoners kwamen, of als er iemand ziek was, wist je dat via school”, zegt Ubertus Siegers (48). “Op school hoorde je wat er leefde aan de andere kant van het dorp. Verder was er een jaarlijkse afsluiting met daarna een barbecue. Kijk, dan kom je aan de praat met mensen.” Zijn vrouw Geesje (45): “Je woont hier mooi en gezellig, maar je hoort nu minder van mekaar. Nieuwelingen komen niet snel naar activiteiten. Is er een school, dan heb je eerder contact.”
Ubertus Siegers is secretaris van Dorpsbelangen en heeft een hoveniersbedrijf in het kilometerslange lintdorp. Links en rechts staan vrijstaande huizen met grote tuinen en soms stukjes land er bij voor paarden of andere dieren. De ene woning is opgeknapt, de ander rommelig. In het dorp is volop bedrijvigheid: een klussenbedrijf, schilder, landbouwers, rietdekker, bouwbedrijf en een webdesigner. Er wonen 260 inwoners, 7 meer dan vorig jaar. Ubertus en Geesje wonen er al zo´n 25 jaar en zetten zich in voor de saamhorigheid in het dorp. Drouwenerveen – bestaande uit Noorderstraat, Zuideind, Verbindingsweg, Drouwenerstraat, Hoofdstraat en Achterweg – kent niet echt een centrum. Basisschool ‘t Dobbegie was het centrum.
“Nadat het dicht ging, was er gelijk een tweedeling in Drouwenerveen”, zegt Ubertus. “De ene helft van de kinderen ging naar school in Drouwen, de andere naar Gasselternijveen.” Dat de kinderen buiten het dorp naar school gaan, maakt dat ze buiten het dorp vriendjes krijgen, zeggen Ubertus en Geesje Siegers. “Ze richten zich ook meer op verenigingen in Drouwen en Gasselternijveen. De·band van de kinderen onder elkaar is helemaal weg. Het dorp valt daardoor uiteen, want heb je de kinderen, dan heb je ook de ouders.”
Toch zien ze ook de kwetsbaarheid van een kleine school. Kinderen die in combinatiegroepen zitten waarbij de juf soms vergeet dat ze op verschillende niveaus les moet geven. Kinderen die weinig keuze hebben in het,maken van vriendjes. Op een grote school kun je het niveau van je eigen kind beter vergelijken met die van leeftijdsgenoten. Geesje. “Je weet beter hoe je kind het doet en je hebt er eerder iemand die je kind begeleidt als het leerproblemen heeft.”
De kinderen uit Drouwenerveen die naar Gasselternijveen gaan, moeten zo’n 4 kilometer fietsen. Leerlingen die naar Drouwen gaan, fietsen over een kale weg en moeten 7 kilometer overbruggen. Daarom” rijdt er voor de kleintjes een busje. Maar dat is niet ideaal, vindt familie Siegers. “Kinderen leren niks over verkeersregels, ze worden er niet zelfstandig van en het is niet goed voor de gezondheid.”
Toen basisschool ‘t Dobbegie 6 jaar geleden sloot, was er grote angst voor leegloop van het dorp. Jonge gezinnen zouden het dorp mijden. Dat is niet bewaarheid. Ubertus en Geesje Siegers: “Dat er geen school is, is geen drempel voor nieuwkomers.”
Prachtige en betaalbare omgeving
In Drouwenerveen woonden in 2005 51 kinderen in de basisschoolleeftijd, nu zijn het er 48. Jasper en Svenja Harten kwamen 5 jaar geleden vanuit Arnhem naar het Drentse veengebied. Ze hebben vier kinderen: 6, 4, 2 en 1 jaar oud. ‘We wilden landelijk wonen”, zegt Svenja (35), die in Groningen werkt. “Het is hier een prachtige en betaalbare omgeving. Of de school nu op 1 of op 6 kilometer ligt, maakt niet veel uit. Je moet toch met de kinderen reizen.” Haar kinderen gaan naar Drouwen naar school en gingen er naar de peuterspeelzaal die vanwege te weinig animo in december sloot. “Ouders brengen de kinderen liever naar de kinderopvang, die is langer open.”
Als ‘t Dobbbegie nog open was geweest, weet ze niet of ze haar kinderen er naar toe had gestuurd. “25 leerlingen vind ik weinig. Ze hebben nauwelijks speelkeuze, kunnen op elkaar uitgekeken raken en dat is niet goed voor hun sociaal emotionele ontwikkeling.”
In Drouwenerveen wonen autochtonen en import goed samen vindt Harten. “De mensen zijn enorm open minded. Je kunt altijd bij ze terecht.” Dat de saamhorigheid in het dorp minder wordt, ervaart ze niet zo. “Er is een toneelgymnastiek-, tafeltennis- en ijsvereniging. Er is een prachtig dorpshuis met activiteiten.”
Het vanzelfsprekende contact bij de school heeft Svenja Harten bij de school in Drouwen. “Daar klets ik met andere moeders.” Dat er onderlinge contacten in het dorp zij vindt ze van belang, maar zij zal zich er niet ‘instorten’. ‘Wij zijn hier komen wonen voor de rust. We hebben werk en familie. De kinderen slokken ons op. We hebben het druk genoeg en geen behoefte aan een uitgebreid sociaal netwerk in het dorp.”
Bron: Scan uit Dagblad van het Noorden – maandag 22 februari 2011 – Groninger editie